۱۳۹۰ خرداد ۱۶, دوشنبه

متفاوت ترین برنامه نود در سال 90

برنامه امشب نود شاید متفاوت ترین برنامه تو این چند سال اخیر بود که توش خیلی راحت از رعایت نکردن اصول قانون اساسی تا تخلفات دولت حرف زده شد و معلوم شد که چرا چند سال پیش فیفا فدراسیون ایران تعلیق کرد به خاطر دخالت دولت و سیاست در فوتبال.
از دیگر نکات قابل توجه کم آوردن لطفی نماینده اراک بود که دید دیگه حرفی برای گفتن نداره بحث سیاسی کرد و مستقیم به اتفاقات دو سال پیش و انتخابات سال 88 و میر حسین موسوی و مهدی کروبی و جنبش سبز اشاره کرد.که کواکبیان خوب گفته که لطفی کم اورده و داره بحث سیاسی میکنه.
نکته قابل اشاره دیگه هنگام سلام کردن دو نماینده بود که لطفی به نظرم سیاسی برخورد کرد ولی نماینده ساری یوسف نژاد با عرض تسلیت به ناصر حجازی و خانوادش صحبت هاشو شروع کرد.
در آخر هم که لطفی با کمال وقاحت گفت من از دولت و مسئولین تشکر میکنم که این تیم به اراک انتقال دادند. به قول عادل فردوسی پور:نرود میخ آهنی در سنگ
آخر هم که برنامه تمام شد به نظرم اومد که لطفی داش داد و بیداد میکرد و هی دستشو بالا و پایین میبرد.

۱۳۹۰ خرداد ۱۱, چهارشنبه

مرگ انسانیت

از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید
آدمیت مرد
گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادر ها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون دیواره چین را ساختند
آدمیت مرده بود

بعد دنیا هی پر از آدم شد واین آسیاب گشت و گشت
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ ، آدمیت برنگشت

قرن ما
روزگار مرگ انسانیت است
سینه دنیا زخوبی ها تهی است
صحبت ازآزادگی پاکی مروت ابلهی است
صحبت از موسا و عیسا و محمد نابجاست
قرن موسی چنبه ها است

روزگار مرگ انسانیت است
من که از پژمردن یک شاخه گل
از نگاه ساکت یک کودک بیمار
از فغان یک قناری در قفس
از غم یک مرد در زنجیر
حتی قاتلی بر دار
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
وندرین ایام زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست
وای جنگل را بیابان می کنند
دست خون آلود را درپیش چشم خلق پنهان میکنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا
آنچه این نامردمان یا جان انسان می کنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست
فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست
در کویری سوت و کور
در میان مردمی با این مصیبتها صبور
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است


"فریدون مشیری "